Winter 2021

Eenvoud

Soms is het leven simpel
Sta je stil bij het moment
De zon die glinsteringen tovert
een nieuw canvas door de sneeuw
waarop je nieuwe figuren kan maken
die alle rommel verstopt
een nieuw begin

Een kleine dappere held
Langzaam de kou trotseren
zodat je beter kan zien
de wereld met jouw ogen kan bekijken

Het leven is simpel
ontdek de pure dingen
de pracht en praal
de kou en stilte
Het leven is simpel

Biesbosch

Door de blub

Soms is het slim om je vooraf goed voor te bereiden wanneer je naar een gebied gaat om te fotograferen of te wandelen. Zo ging ik begin februari een dagje naar de Biesbosch. De hele week had ik al berichten gelezen over het water dat in Nederland hoog stond. Maar op geen enkel moment had ik de connectie gemaakt dat dit in de Biesbosch dus ook het geval zou zijn. Stom natuurlijk, de Biesbosch bestaat vooral uit water. En ik ben er ook al eerder geweest dus ik had kunnen indenken dat regenlaarzen handig zouden zijn. Maar helaas, soms moet je dingen gewoon ervaren en kom je er achter dat wandelschoenen niet overal geschikt voor zijn.

Het was heerlijk rustig in het natuurgebied, weinig andere mensen te zien en stilte om je heen. Behalve het gefluit van vogels was het stil.
Het hoge water zorgde er ook voor dat het gebied nog rustiger oogde, veel gras en kleine plantjes waren immers verstopt onder een laagje water. Net zoals sneeuw de wereld kan bedekken kan water dat ook. Wanneer het windstil is dan is een meer geweldig om te fotograferen. Ik ga dan altijd op zoek naar kleine grassen of riet die boven het water uitkomen. Doordat het water stil is zorgt dat voor een mooie reflectie. Wanneer je dan speelt met je belichting kan het zomaar zijn dat je niet ziet waar het sprietje het water in gaat. Het stille water zorgde er ook voor dat de bomen in de verte goed te zien waren in de weerspiegeling op het water.

Ondanks het hoge water heb ik me toch laten verrassen door de beelden die ik zag en heb ik gekeken naar wat er wil is/kan en me niet gefrustreerd over het feit dat ik met wandelschoenen en geen extra paar kleren niet over de overstroomde paden kon lopen. Ofwel waar het ene pad ophoudt, opent er een ander pad.

Winter eenvoud 2021

Hallo winter!

Yes de winter, de echte witte wondere wereld is hier!
Wie had dat dit seizoen gedacht, ik in ieder geval niet!

De afgelopen dagen heb ik heerlijk genoten van de buitenlucht. Dit keer volledig de aandacht voor de natuur en intens genieten. Dat betekende in dit geval niet bezig met fotografie. Maar juist wat zie ik en wat zou ik willen vertellen.

Op vrijdag liep ik door de blub in de Biesbosch met mijn wandelschoenen. Natuurlijk hadden we de berichten gezien dat het water in Nederland overal heel hoog staat. Maar de link leggen met de Biesbosch en hoog water was even aan ons voorbij gegaan. Zo hadden we een leuke route uitgekozen waarbij we na een derde toch tot de conclusie moesten komen dat we moesten omdraaien. Na een heel leuk, smal en erg blubberig paadje tussen twee watertjes in, kwamen we aan het einde van dit pad tot stilstand. De grote weide met paarden die we op wilde lopen was afgeschermd met een nieuwe rivier. Waarbij je tot in ieder geval kniehoogte doorheen moest lopen wilde je op het droge gras komen. Kortom met wandelschoenen, geen extra broek en een flinke wind, geen succes. Dat betekende weer terug glibberen over het modderpaadje. Maar wat hebben we gelachen en genoten en wat is de Biesbosch heerlijk stil. Geen hordes toeristen of mensen die er op uit wilden gaan, maar juist alleen met de natuur.

Een heel ander beeld verscheen er afgelopen zondag, toen de wereld ineens een witte deken over zich heen had. Sneeuw!
Voor mij betekent het sneeuwlandschap weer terug naar de kern gaan. Ik houd enorm van eenvoud, rust en ruimte in fotografie. De sneeuw bedekt alle tierlantijntjes, afleiding en rommel en zorgt voor een sereen beeld. Het geeft je de rust om te kijken wat zie ik nu echt, wat vind ik belangrijk. Dus probeer vooral eens te kijken en niet direct in de ronde alles vast te leggen wat je ziet. Maar vertel een verhaal, kijk naar het kleine.

Neem daarnaast de tijd om de instellingen op je camera goed in te stillen. Ik heb al menig blauw beeld voorbij zien komen en dat is zonde!
Let op je witbalans. Je camera kan al snel het beeld blauw maken, terwijl sneeuw natuurlijk hartstikke wit is. Kies voor een warme witbalans, zoals bewolkt.
Het is tevens slim om in RAW te fotograferen, zodat je de witbalans altijd digitaal nog kunt aanpassen.

Veel plezier!

Ree winter 2021

Verstoppertje

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een ree heb vast kunnen leggen. In de winter komen de reeën vaak meer samen zodat ze onder andere gezamenlijk op zoek kunnen naar voedsel. Op mijn twee vaste plekken waar ik graag reeën zie, heb ik deze dieren al een tijdje niet kunnen ontdekken. Het lijkt erop dat ze wat meer verplaatst zijn naar een ander gebied.
De beste tijd om deze dieren te zien is rond de schemering, dus in de ochtend of avond. Vanwege de huidige situatie in het land zijn deze tijden wat lastiger voor mij om op pad te gaan. Daarom ging ik de uitdaging aan om iets later op de ochtend te gaan wandelen om te zien of ik ze toch kan ontdekken.

En zo geschiedde. Toen het al een uurtje licht was ging ik naar het bos om te wandelen. Eigenlijk om gewoon lekker een rondje te lopen en de frisse lucht in te ademen. Maar uiteraard had ik mijn camera meegenomen, je weet natuurlijk maar nooit. Eenmaal aangekomen bij een meer in het bos was het gelijk raak. In de verte sprongen twee reeën weg door het hoge riet. Geen foto, maar wel bewijs dat ze nog in dit gebied leven. Dat was voor mij al de winst van de ochtend.

Vervolgens heb ik de ronde verder gelopen en kwam ik ook in een ander deel van het bos. Dit deel is over het algemeen erg rustig met wandelaars. Maar in deze tijd lijkt het wel alsof iedereen aan het wandelen is in de natuur want in de verte zag ik toch weer een aantal wandelaars. Echter liep ik gelukkig op een rustig stukje. Ergens denk ik dat ik een soort van reeën radar hebt ontwikkeld, want ineens voelde ik me bekeken. Toen ik naar links keek stond ze daar, een ree verscholen tussen de bomen. De wandelaar die met mij meeliep had het dier nog niet eens opgemerkt. Vlug mijn camera gepakt en geprobeerd de ree vast te leggen. Helaas was het wat lastig doordat de ree dezelfde kleur heeft als de bomen, ze een eindje verderop stond en het nogal bewolkt was. Mijn iso ging omhoog en de ree stond op de plaat. Het gaat niet altijd om ‘het perfecte plaatje’. Voor mij is dit een foto die bevestigd dat de reeën nog volop leven in dit gebied. Dus voor mij de uitdaging om andere delen van het bos vaker te gaan verkennen om hun nieuwe thuisplek te ontdekken.

Laat je verrassen!

Ijs structuren

Zien

Er is een verschil tussen kijken en zien. Als je om je heen kijkt dan zie je vaak verschillende dingen, takken van de bomen die waaien en ijzig laagje op het gras en misschien ijs op een groen meertje. Iets wat op het eerste oog misschien niet heel spannend lijkt, kan als je goed kijkt heel bijzonder zijn.

Half januari hadden we een keer een goede vorst in de nacht, waardoor het landschap in de ochtend mooi wit oogde. Een dun laagje ijs had de wereld bedekt als een soort dekentje. Dat was voor mij tijd om snel mijn camera te pakken en erop uit te gaan. Aangezien de zonsopgang er aan kwam en dit zou betekenen dat de witte wereld zou smelten moest ik snel zijn. Het lastige bij zoiets is dat je vaak heel veel wil vastleggen en overal stil staat en al het moois in beeld pakt. Maar het loont om dat even iets langer stil te staan bij één onderwerp en echt goed te kijken wat je nu ziet.

Zo liep ik door het park en viel het me op dat er een mooie, dunne ijslaag op het meertje lag. Het water eronder was echter nog donker en wat groen. Dus niet zo wit zoals je op deze foto ziet. Ik bleef even kijken naar het ijs en het viel me op wat voor geweldige abstracte vormen en lijnen er te zien waren. Iets wat altijd mijn aandacht trekt. Door een lager standpunt te pakken viel me ineens op dat deze lijnen nog veel beter naar voren kwamen. De zon scheen over het ijs en door de juiste hoek en hoogte te pakken, kon ik de lijnen zo vastleggen waardoor het toch leek dat het meer helemaal wit was. Niks meer te zien van het groene water. De zon zorgde ervoor dat de foto overbelicht raakte, wat in dit geval juist heel fijn was.

Sta iets langer stil, kijk, speel met het licht en je zal zien dat de wereld nog mooier is dan je misschien denkt!

Rowy en Puffy

Op avontuur

In mijn vrije tijd ga ik graag fotograferen en er op uit. Maar dit jaar ben ik ook begonnen aan een ander avontuur en het leek me leuk om op de ze plek daar ook iets over te vertellen. Het is namelijk voort gekomen uit mijn liefde voor de natuur en fotografie.

Begin dit jaar heb ik de knoop doorgehakt en ben ik begonnen met het schrijven van een kinderboek. Een wens die ik al heel lang heb en een idee dat al een paar jaar in mijn hoofd zat. Het moest er een keer uit en dit jaar dacht ik, ik ga ervoor. Ik gooi mezelf in het diepe en stap in het boekenavontuur. In het dagelijkse leven werk ik als cultuurcoach en in mijn werk organiseer ik veel cultuur activiteiten voor kinderen en hoe tof zou het zijn als ik kinderen ook iets kan leren. Voor mij valt alles samen in dit boek.
Ik hoor je denken ‘waar gaat het boek dan over?’. Het gaat over een ree Rowy en een papegaaiduiker Puffy. Als je mij een beetje hebt gevolgd dan snap je het gelijk. Mijn favoriete dieren om te fotograferen breng ik samen in een kinderverhaal. Op het eerste oog natuurlijk twee onwaarschijnlijke vrienden, maar zo gek is het niet!
Reeën leven in sommige gebieden ook in bossen bij duinen en de zee en niet heel lang geleden is er een papegaaiduiker in Nederland opgedoken. Maar het is natuurlijk een kinderverhaal en daar in kan van alles. Met dit boek wil ik kinderen iets leren over de natuur en onder andere de dieren en planten in het bos en de zee.
Hiermee hoop ik bij kinderen en ouders teweeg te brengen dat ze liefde voor de natuur herontdekken. Juist door twee dieren te gebruiken die veel mensen niet kennen of nog nooit gezien hebben, maar die stiekem toch heel dichtbij leven, wil ik iedereen verwonderen en enthousiast maken voor de natuur.

Het gaat niet alleen over natuur, maar ook over vriendschap en muziek. Immers fluiten vogels natuurlijk graag!
Dat komt ook terug in het boek doordat er bij elk hoofdstuk ook een liedje is. Zo kan je samen zingen!
Mijn achtergrond zit ook in festivalorganisatie, ik maak zelf muziek en in mijn werk ben ik hard bezig om meer aandacht te krijgen voor muziekonderwijs. Voor mij volop redenen om dit te verwerken in het boek. Zo zit er voor iedereen iets leuks in het boek om te ontdekken.

Het schrijven en illustreren van het boek neemt flink wat tijd in beslag, wat er ook voor heeft gezorgd dat ik er dit jaar iets minder op uit ben gegaan om te fotograferen. Naast onze vriend corona die natuurlijk in het begin ook natuurgebieden afsloot. Op dit moment komt de eindfase in zicht en dat betekent ook dat ik weer meer tijd heb om inspiratie op te doen in de natuur. Dus verwacht ook weer meer nieuwe foto’s!

Op https://www.instagram.com/rowyenpuffy/ kan je mijn avontuur volgen tot het uitbrengen van een kinderboek!

M Bogaerts - National Geographic scheurkalender

In de National Geographic

Scheurkalender 2021!!

Gisteren moest ik op zaterdag een keer werken, een lange dag en toen ik begin van de avond thuiskwam werd ik blij verrast met een pakketje op de deurmat.
De National Geographic Scheurkalender 2021, afzender National Geographic en hij was aan mij gericht. Zover ik wist had ik geen kalender besteld of niks gewonnen dus al snel maakte ik nieuwsgierig het pakketje open.

Daar stond het dan in de brief: “Uit ruim 10.000 inzendingen voor de National Geographic fotowedstrijd 2019 heef uw foto een plekje in de kalender veroverd.”
WAUW!

Als fotograaf gezien worden door National Geographic is toch wel een dingetje, ook al is het een scheurkalender en niet in het internationale blad of op de site. Dit is super leuk! Vooral tof dat mijn foto van de Schotse Hooglanders ineens in veel Nederlandse huizen zal verschijnen, misschien is hij dadelijk wel het meest bekeken vanaf de wc. Immers de plek waar veel scheurkalenders vaak belanden 😉 Een gevoel van trots overheerst, want deze foto is toch maar uitgekozen uit ruim 10.000 inzendingen. Ook een mooi voorbeeld van dat meedoen aan wedstrijden niet alleen gaat om winnen, het kan je ook op een later moment nog mooie dingen bezorgen zoals in mijn geval.

Deze foto van de Schotse Hooglanders is gemaakt in een bos in Sint-Oedenrode. Deze dieren zijn hier een tijdje uitgezet, om het bos te begrazen zodat de flora weer hersteld zou worden naar hoe het oorspronkelijk was. Er liepen vijf jonge dieren rond. Je kon met ze in het gebied lopen, maar het beste was om afstand te houden. Dat bordje hadden deze dieren helaas gemist. Vanaf een lange laan zag ik de hooglanders in de verte al aankomen. Super nieuwsgierig als ze waren kwamen ze steeds dichterbij, op een gegeven moment onmogelijk om nog een andere kant te lopen. En je rug keren naar dieren is niet altijd het beste idee. Dus er zat niks anders op dan de dieren tegemoet te komen. Dan komt het stukje geluk dat soms bij fotografie komt kijken wanneer alles op zijn plek valt. De achterste hooglander ging achter zijn voorganger lopen, precies midden op het pad. Dit keer zat ik er klaar voor en kon ik dit beeld vastleggen. Voor mij een beeld van nieuwsgierigheid, maar toch ook voorzichtigheid (schuilen achter de ander) en een groepsgevoel. Voor mij is dit een echt stukje Nederland, ook al zijn het Schotse Hooglanders. Een bos, mooie kleuren, koeien, samen zijn en nieuwsgierigheid.

Door te fotograferen wil ik mensen laten zien hoe mooi de wereld is en dan vooral dat je niet naar de andere kant van de wereld hoeft om mooie dingen te zien. Dat net deze foto wordt uitgekozen voor de National Geographic Scheurkalender van 2021 maakt voor mij de cirkel rond. Hopelijk kan ik zo een beetje bewustwording en liefde voor de wereld bijdragen.

 

M Bogaerts - National Geographic scheurkalender

Noorderlicht IJsland

Terugblikken

Soms is het heerlijk om op regenachtige dagen terug te blikken op foto’s die je eerder hebt gemaakt. Zo moest ik onlangs een foto van het Noorderlicht opzoeken die gebruikt kon worden voor het artwork voor een nummer. Toen ik op zoek ging naar een passende foto, struinde ik door de foto’s die ik had gemaakt tijdens de trip in Ijsland. Wat werd ik weer blij verrast.

Ijsland is een land dat je enorm kan verrassen. Rijd je het ene moment in een flinke regen/sneeuwbui, om vervolgens uit te komen op een plekje in de stralende zon. In Ijsland kan alles veranderen. Wat het meeste veranderd is het Noorderlicht. Een van de redenen om in het najaar naar Ijsland te gaan is om het Noorderlicht te zien. Het spannende is dat je dit natuurlijk niet kan plannen. Het licht komt zoals het komt, soms is het niet zichtbaar en soms slecht heel licht en soms extreem fel. Het kan alle kanten op. Juist dat onvoorspelbare maakt het ook weer zo extreem magisch wanneer je dan het geluk hebt om het Noorderlicht te zien.

De eerste keer viel het ons bijna niet op. Zodra het donker wordt ga je extreem vaak naar de lucht turen. In eerste instantie was die pikzwart en zag je overal sterren. Super helder dus.
Totdat er hele licht grijze wolken te voorschijn kwamen. In eerste instantie denk je dat is een wolk, totdat je goed gaat kijken en je de vorm langzaam ziet veranderen. Hop, tijd om de spullen te pakken en naar buiten te gaan. De kleur van de wolk veranderde en werd groener en soms ook een beetje paars. Maar wanneer je de camera op statief zet en op de wolk richt, dan kom je er pas echt achter dat je het noorderlicht ziet. Gebruik een langere sluitertijd en speel met je iso. Dan zie je op je scherm ineens het felle groene noorderlicht dansen door de lucht.

Wij hadden het geluk in ons tripje van een kleine week, meerdere avonden het noorderlicht te zien. Echt een cadeautje.
Zo fel als op deze foto zie je het niet snel. Dat is echt hoe je het op de camera ziet, doordat je dan meer licht binnen kan laten. Echter op één van de avonden zagen we het noorderlicht heel erg goed, ook helder groen en toen zag je het magische dansen van de wolken. Dat is iets onbeschrijflijks. Je ziet echt het licht dansen door de lucht. Op dat moment is het enige wat je kan doen kijken en genieten (en niet vergeten om foto’s te maken).

Tip bij het fotograferen van noorderlicht is om een hoofd zaklamp te gebruiken met rood licht. Zo heb je je handen vrij en door het rode licht wennen je ogen aan het donker. Wanneer je wit licht gebruikt en je zaklamp telkens aan en uit zet moeten je ogen telkens wennen aan het donker wat zorgt dat je minder snel kan reageren.

Hopelijk kunnen we snel weer op reis om dit lichtspektakel waar te nemen!

Kabouterhuisje

Kabouterhuisje

Ineens daar in het bladerendek,
een heel klein huisje.
Zou kabouter spillebeen ook zijn schoentje hebben gezet?

Op dit moment van alle bladeren massaal van de bomen en ontstaat er op veel plekken een geweldig mooi bruin, rood bladerentapijt.
Hoe heerlijk het ook is om lekker door de bladeren te lopen, het geritsel heeft een heerlijk ontspannend gevoel, wees toch voorzichtig. Tussen deze bladeren vind je namelijk al snel allerlei soorten paddenstoelen. Tijdens een zondag wandeling door een park kwamen we langs zo’n bladerentapijtje. Waar ik me eerst richtte op het vastleggen van een vallend blad, wat onmogelijk bleek op dat moment, zag ik plots iets heel leuks. Tussen de enorme hoeveelheid aan bladeren piepte er overal kleine paddenstoelen tussenuit.
Klein, groot, in groepjes of juist alleen. Paddenstoelen met bolletjes, schoteltjes, bijna zwart of juist mooi bruin. Het was een drukte van jewelste met allerlei soorten.
Elke pas die je zette was uitkijken geblazen, je kon zomaar op een klein huisje stappen.

Het leuke van de paddenstoelen die tevoorschijn komen tussen de bladeren, is dat je door de bladeren al een hele mooie voor- en achtergrond hebt. Ideaal ook om te spelen met bokeh en scherpte diepte. Dus grijp deze week nog even de kans want nu ligt het er nog mooi bij. Als het veel blijft regenen en mensen stappen lekker door de bladeren dan veranderd het mooie kabouterdorp zo in een modderpoel..

Herfst

Herfst in het bos

De wereld om je heen veranderd elke dag en de natuur kan er in een paar dagen compleet anders uitzien.
Waren de bomen een week geleden nog vol met mooie gekleurde bladeren, zoals op deze foto. Zo zijn de bomen in het bos nu langzaam kaal aan het raken, maar ligt er een mooi gekleurd tapijt op de grond.
Denk dus niet te snel ‘oh, ik ga volgende week wel dat ene vastleggen’, voor je het weet dan ben je te laat.

Je kan niet altijd goed inschatten hoelang de paddenstoelen en gekleurde bladeren te zien zijn. Als het een paar dagen flink waait of regent dan kan het gelijk invloed hebben. Dus wacht niet te lang met iets vastleggen wanneer je een bepaald beeld in je hoofd hebt.

Nu ben ik de laatste tijd wat minder in de natuur te vinden. Dit zal je gemerkt hebben aan het aantal blogs dat ik schrijf. Helaas heb ik daar nu minder tijd voor, maar om een hele toffe reden. Begin dit jaar ben ik begonnen met een project dat al heel lang in mij zit er er graag uit wil; ik ben een kinderboek aan het schrijven en illustreren.
Wellicht denk je nu, dat is wel echt even iets anders dan fotografie. Maar niets is minder waar. Het prentenboek gaat namelijk over een ree en een papegaaiduiker, twee dieren die ik maar wat graag op de gevoelige plaat vastleg. Twee dieren die je niet zo snel samen zou verwachten, maar toch is dat niet heel ondenkbaar.
In bepaalde gebieden leven er ook reeën in de duinen en niet zolang geleden door er ineens een papegaaiduiker op in een kanaal in zuid Nederland. Kortom mooie ingrediënten voor een kinderboek, waarmee ik graag kinderen iets wil vertellen over de natuur en ze hier ook enthousiast voor wil maken.

Op https://www.instagram.com/rowyenpuffy/ neem ik je mee in mijn avontuur tot het realiseren van mijn eerste kinderboek!
Waardoor mijn leven op dit moment veel bestaat uit tekenen, dingen uitzoeken, foto’s van reeën en papegaaiduikers in mijn archief opzoeken en iets kleinere rondjes in de buitenlucht lopen..